W centralnej część Parku Zdrojowego zlokalizowana jest tężnia solankowa, która powstała w uzdrowisku w 1978 r. Złoża leczniczej solanki odkryto w 1965 roku, a w 1977 roku rozpoczęto budowę obiektu.
Konstrukcję z drewna sosnowego, stanowiącą szkielet tężni, zbudowali górale. Faszyny, czyli gałązki tarniny, po których spływa woda, przynosili społecznie mieszkańcy Konstancina. Obiekt ten jest inhalatorium na wolnym powietrzu, przy czym sam grzybek-inhalator znajduje się wewnątrz zamkniętego kręgu o obwodzie długości 140 metrów i wysokości 6 metrów.
Solanka jest wydobywana z odwiertu na głębokości ok. 1750 m pod powierzchnią ziemi. Jest to solanka bogata w sole chlorowo-sodowe, bromkowe, jodkowe i żelaziste. Jej aktualne stężenie to 7,5%, a temperatura wypływu wynosi 29°C.
Szczegółowy skład solanki, zalecenia do stosowania i przeciwwskazania są szczegółowo rozpisane na tablicach informacyjnych przy wejściu do tężni. Wstęp jest odpłatny.
Tężnia solankowa jest nieczynna przy złych warunkach atmosferycznych i/lub gdy temperatura spadnie poniżej -5 stopni C.
